صبر

 

محقق طوسی_ صبر را، نگاه داشتن نفس از بی تابی، در هنگام ناگواری می دانی. راغب اصفهانی در

 

کتاب مفردات می گو ید:«صبر، خویشتنداری در سختیهاست. گفته می شود: صَبَرتُ الدَّابَّة، یعنی حیوان

 

را بدون علف حبس کردم و صبر، نگهداری نفس، بر مقتضای عقل یا شرع است.»

 

بهتر است بگوییم :«صبر، ملکه ی قوت و صلابت نفس است که در نتیجه ی آن، نفس، در برابر ناملایمات

 

متاثر نمی شود. و در برابر هوسها تسلیم نمیگردد و اقدام به مقتضای عقل و شرع برایش آسان میشود. 

 

 و نیز نگاه داشتن نفس از اضطراب قلب و شکایت زبان و حرکات نا شایسته ی اعضا، هنگام مصائب و

 

ممانعت آن از وقوع در گناه و همچنین واداشتنش بر اطاعت و انقیاد، برای شخص صابر،آسان میگردد ».

 

با توجه به این تعریف برخی از صفات را میتوان از مصادیق صبر شمرد:مانند شجاعت در نبرد،که ضد آن،

 

بزدلی است ،راز داری، که ضد آن افشای سرّ است؛ پرهیز از گناه، که ضد آن فسق است؛بخشش از

 

خود،که ضد آن بخل است.

 

در قرآن کریم میخوانیم:

 

در برابر مصائبی که به تو می رسد شکیبا باش،که از کارهای مهم است.« لقمان 17 ».

 

به خاطر پروردگارت شکیبلیی کن! «مدَثر 7 ».   

 

پس صبر کن و منتظر فرمان پروردگارت باش! « قلم 48 ».

 

صبر کن و صبر تو فقط برای خدا و به توفیق خدا باشد! « نحل 16 ».

 

در روایات میخوانیم:

 

صبر یه هنگام ناگواری،بر هر مومنی واجب است و آن، از کمال ایمان است.

 

صبر نیکو آن است که نزد غیر مومن، شکوه نکنی!

 

مردانگی صبر بر فقر، بیشتر از مردانگی بخشیدن است.

 

اگر انسان بر مصیبت، صبر کند، مصایب تبدیل به نعمت میشوند.

 

شخص صابر، پیروزی را از دست نمیدهد،هر چند زمانش طولانی باشد.

 

کسی که در برابر بلاها صبر پیشه نکند، عاجز است.

 

امام صادق (ع) میفرماید:ما صابریم و پیروان ما از ما صابرترند، چرا که ما بر آنچه که می دانیم صبر میکنیم

 

 و شیعیانمان، بر آنچه نمیدانند.

 

         


 

نوشته شده توسط نگاه منتظر در سه شنبه بیست و دوم خرداد 1386 ساعت 16:49 موضوع صبر | لینک ثابت